Гудзі Розэн прабіўся ў амерыканскі бейсбол, хоць яго лічылі занадта маленькім для вялікай гульні. У яго кар’еры былі выпадковы шанец з-за сапсаванай рыбы, гучны пераход да сапернікаў і сувязь з Беларуссю — яго бацькі эмігравалі з Мінска ў Таронта ў пачатку мінулага стагоддзя.
PALATNO расказвае пра Гудзі Розэна.
Сын у вялікай яўрэйскай сям’і
Гудвін Джордж Розэн нарадзіўся 28 жніўня 1912 года ў Таронта. Яго бацькі, Самуэль і Рэбека, паходзілі з Мінска. Іх пераезд з Расійскай імперыі даследчыкі звязвалі з пераследам. Сям’я пераехала ў Канаду яшчэ да пачатку Першай сусветнай вайны. Гудзі быў адным з васьмі дзяцей у сям’і: ён нарадзіўся пятым у бацькоў.
Яшчэ ў юнацтве хлопец пачаў гуляць у бейсбол. Спачатку гэта былі звычайныя гарадскія каманды. Разам з Гудзі ў спорце былі зацікаўленыя і іншыя дзеці сям’і Розэн. Брат Джэйк займаўся боксам, а брат Вілі таксама спрабаваў свае сілы ў бейсболе.
Ужо ў 14 гадоў Гудзі выйграў у складзе каманды Таронта канадскі аматарскі чэмпіянат. Аднак пераход ад дзіцячых пляцовак да прафесійных стадыёнаў заняў яшчэ шмат гадоў.
ЧЫТАЙЦЕ ЯШЧЭ:
Пінскі яўрэй, які стаў капітанам хакейнай зборнай Польшчы. Расказваем гісторыю Тадэвуша Сакса
Беларусь і спорт 1990-х: першыя Алімпіяда, першыя медалі і першыя складанасці
Пяць гадоў у чаканні
Гудзі Розэн быў невысокім і хударлявым паводле мерак прафесійнага бейсбола. Яго пазіцыяй быў аўтфілд. Ён гуляў на далёкай частцы поля, дзе трэба хутка рэагаваць, даганяць і лавіць адбітыя мячы, а затым дакладна кідаць іх партнёрам.
У 1933 годзе Гудзі пачаў выступаць за «Луісвіл Каланэлс». У першым сезоне ён добра сябе паказаў, але гэтага было недастаткова для запрашэння ў Галоўную лігу. У Луісвіле Розэн адгуляў пяць сезонаў.
У 1937 годзе Гудзі нарэшце атрымаў выклік — яго запрасіла да сябе каманда «Бруклін Доджэрс».
Дэбют адбыўся 14 верасня 1937 года. У першай сустрэчы падвойнага матча Розэн выйшаў як гулец на замену для бегу па базах. У другой сустрэчы ўжо адбіваў мяч і зрабіў два паспяховыя ўдары.
У 1938 годзе Розэн стаў асноўным цэнтральным аўтфілдарам «Доджэрс». Аднак замацавацца ў Брукліне ў Гудзі надоўга не атрымалася. Ужо ў 1939 годзе каманду ўзналіў Леа Дзюрашэр, з якім у Розэна склаліся напружаныя адносіны. Да асабістых праблем з Дзюрашэрам дадалася траўма.
Так Розэн зноў аказаўся ў ніжэйшай лізе. Напрыканцы таго сезона Розэн вярнуў кіраўніцтву «Доджэрс» непадпісаны кантракт, і наступныя гады правёў па-за Галоўнай лігай. Вярнуцца ў бруклінскую каманду атрымалася толькі ў 1944 годзе, калі Рудзі было ўжо за трыццаць гадоў — узрост, у якім перспектыўным пачаткоўцам яго ніхто не лічыў.
Сапсаваная рыба і найлепшы сезон
Увесну 1945 года Рудзі Розэн сур’ёзна думаў пра завяршэнне спартыўнай кар’еры. Праўда, гэтаму перашкодзіў шчасцлівы выпадак. Іншы гулец, Рэд Дзюрэт, атруціўся сапсаванай рыбай. Для Рудзі адкрылася магчымасць згуляць у асноўным складзе за «Доджэрс». Розэну дапамагаў трэнер Чак Дрэсэн, які працаваў з ім над тэхнікай удару.
Рудзі скарыстаўся магчымасцю найлепшым чынам. Сезон 1945 года прынёс яму добрую статыстыку. У галасаванні за найкаштоўнейшага гульца сезона Розэн заняў дзясятае месца. І гэта было рэальным прызнаннем на ўзроўні ўсёй лігі, у якой гуляла некалькі сотняў чалавек, бо яго яшчэ ў пачатку сезона адпраўлялі гуляць у ніжэйшыя дывізіёны.
У тым жа сезоне Рудзі Розэна абралі ў склад Матча ўсіх зорак, але тую спартыўную сустрэчу адмянілі праз ваенныя абмежаванні. Замест яе праводзілі паказальныя гульні, каб сабраць грошы на ваенныя патрэбы.
Пра пераход да сапернікаў даведаўся ў метро
Пасля найлепшага сезона Розэн чакаў большага заробку і новага кантракта ад «Доджэрс». Ён папрасіў павялічыць аплату за сваю гульню ўтрая, а ў адказ пачуў ад кіраўніцтва, што яго адправяць у іншы клуб пры першай магчымасці.
У 1946 годзе Розэна прадалі ў «Нью-Ёрк Джайентс». Паводле яго ўспамінаў, навіну пра пераход ён прачытаў у газеце, калі ехаў у метро на стадыён.
Неўзабаве Гудзі давялося гуляць супраць былых партнёраў. «Джайентс» выйгралі абедзве сустрэчы падвойнага матча з «Доджэрс», а Розэн зрабіў важны ўклад у перамогі. Газеты называлі гэтыя матчы «помстай Гудзі».
На гэтым яго паспяховыя выступленні супраць Брукліна не скончыліся. Праўда, асабісты поспех Гудзі не азначаў перавагі яго новай каманды, бо за сезон «Джайентс» выйгралі ў былога клуба свайго гульца толькі сем матчаў з дваццаці двух.
Траўма, пасля якой усё змянілася
У 1946 годзе Розэн падчас матча ўрэзаўся ў агароджу і атрымаў цяжкую траўму. Траўма стала пераломнай у яго кар’еры, бо больш выступленняў у Галоўнай лізе ў Гудзі не было. Бейсбольная кар’ера Розэна ўклалася ў шэсць сезонаў Галоўнай лігі, падзеленай гадамі ў ніжэйшых лігах.
У 1947 годзе Розэн вярнуўся ў родны горад і на працягу года выступаў за мясцовы бейсбольны клуб «Таронта Мэйпл Ліфс». Пасля заканчэння сезона ён завяршыў прафесійную кар’еру, але сам яшчэ працягваў гуляць.
У наступныя гады Розэн выступаў у мясцовых софтбольных камандах Таронта. Софтбол — блізкі да бейсбола від спорту з іншымі памерамі мяча, поля ды асаблівасцямі падачы.
У 1950 годзе Гудзі вярнуўся ў бейсбол як гулец і кіраўнік каманды «Галт Тэрыерс». Аднак кар’ера ў бейсболе працягвалася толькі адзін год. Розэн працаваў пасля спорту ў рэстаранах, у піваварнай кампаніі.
У 1984 годзе Гудзі Розэна ўключылі ў Канадскую залу бейсбольнай славы.
* * *
Розэн памёр 6 красавіка 1994 года ў Таронта.